Main Menu
User Menu

Żymierski, Michał

     
Příjmení:
Surname:
Żymierski
Jméno:
Given Name:
Michał
Jméno v originále:
Original Name:
Michał Żymierski
Fotografie či obrázek:
Photograph or Picture:
Hodnost:
Rank:
Maršál Polska
Akademický či vědecký titul:
Academic or Scientific Title:
?
Šlechtický titul:
Hereditary Title:
-
Datum, místo narození:
Date and Place of Birth:
04.09.1890 Krakov /
Datum, místo úmrtí:
Date and Place of Decease:
15.10.1989 Varšava
Nejvýznamnější funkce:
(maximálně tři)
Most Important Appointments:
(up to three)
ministr národní obrany
viceprezident Národní banky Polska
Jiné významné skutečnosti:
(maximálně tři)
Other Notable Facts:
(up to three)
poslední voják s hodností Maršál Polska
Související články:
Related Articles:
Zdroje:
Sources:
en.wikipedia.org
pl.wikipedia.org
URL : https://www.valka.cz/Zymierski-Michal-t39581#364264Verze : 0
MOD
Marszałek Polski Michał Żymierski (właść. Łyżwiński), ps. Rola


(1890 - 1989)



Urodził się 4 września 1890 r. w Krakowie, syn Wojciecha , pracownika kolei, i Marii z Buczków. Po ukończeniu szkoły powszechnej w 1902 r. rozpoczął naukę w Szkole Średniej św. Anny w Krakowie. W czerwcu 1910 r. zdał maturę z odznaczeniem.


Absolwent Wydziału Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego i Szkoły Handlowej w Krakowie, Szkoły Oficerów Rezerwy w Bolzano (1911–1912) i École Supérieure de Guerre w Paryżu (1921–1923).
Po zapisaniu się w 1910 r. na studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Krakowskiego, wstąpił do tajnej organizacji „Armia Polska”. Po odbyciu rocznej służby wojskowej w Tyrolu, gdzie ukończył szkołę oficerską i otrzymał stopień podchorążego rezerwy, 11 czerwca 1913 r. został instruktorem Polskich Drużyn Strzeleckich.


Podczas I wojny światowej służył w Legionach Polskich, dowodząc kolejno batalionem w 6 Pułku Piechoty III Brygady Legionów i 2 Pułku Piechoty II Brygady Legionów. Po rozwiązaniu Legionów dowodził 2 Pułkiem Piechoty Polskiego Korpusu Posiłkowego. Uczestnik zbrojnego wystąpienia II Brygady przeciw Austriakom i przebicia się 18 lutego 1918 r. przez linię frontu pod Rarańczą. Następnie został szefem sztabu II Korpusu Polskiego dowodzonego przez Józefa Hallera, po czym działał w Polskiej Organizacji Wojskowej na terenie Rosji. Wkrótce został dowódcą 2 Pułku Piechoty w 4 Dywizji Piechoty na Kubaniu.


Od listopada 1918 r. w Wojsku Polskim. Najpierw został dowódcą Okręgu Wojskowego Ciechanów, a od czerwca 1919 r. jako kierownik Ekspozytury Naczelnego Dowództwa WP w Sosnowcu organizował pomoc dla powstańców śląskich. W wojnie polsko-rosyjskiej (1919–1920) dowodził najpierw II Brygadą Piechoty, a następnie 2 Dywizją Piechoty Legionów. W latach 1921–1923 studiował w École Supérieure de Guerre w Paryżu, po czym odbył staż we francuskim Sztabie Generalnym.
W latach 1924–1926 pełnił funkcję zastępcy szefa administracji armii ds. uzbrojenia w Ministerstwie Spraw Wojskowych (w 1924 r. w wieku 34 lat mianowany generałem brygady). W czasie przewrotu majowego w maju 1926 r. opowiedział się po stronie legalnego rządu. W 1927 r. został skazany na 5 lat więzienia za nadużycia finansowe przy dostawach dla armii dokonywanych przez firmę „Protekta” (maski przeciwgazowe) i wydalony z wojska. Z powodu niesłusznych prześladowań wyjechał w 1931 r. do Francji, gdzie przebywał do listopada 1938 r. W 1931 r. zwerbował go do współpracy wywiad radziecki. We Francji na przełomie lat 1932 i 1933 wstąpił do Komunistycznej Partii Polski.


W czasie kampanii wrześniowej w 1939 r. pozostawał bez przydziału.


W okresie okupacji hitlerowskiej nawiązał kontakt z lewicowym ruchem zbrojnym i od maja 1943 r. był doradcą wojskowym przy Komendzie Głównej Gwardii Ludowej. Wziął udział w inauguracyjnym posiedzeniu Krajowej Rady Narodowej (KRN), w czasie którego został powołany na naczelnego dowódcę Armii Ludowej oraz członka KRN. Wchodził w skład delegacji KRN, która udała się w lipcu 1944 r. na rozmowy z rządem radzieckim i Związkiem Patriotów Polskich do Moskwy. 22 lipca 1944 r. został mianowany naczelnym dowódcą Wojska Polskiego i kierownikiem resortu obrony narodowej Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego (jednocześnie awansowany do stopnia generała broni). 3 maja 1945 r. uchwałą KRN został mianowany marszałkiem Polski. W latach 1945–1949 był ministrem obrony narodowej (zwolniony 6 listopada 1949 r.).


Jako przewodniczący Państwowej Komisji Bezpieczeństwa (od marca 1946 r.) był współodpowiedzialny za prześladowania żołnierzy podziemia. Członek Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej od 1948 r. W styczniu 1947 r. został wybrany posłem do Sejmu Ustawodawczego RP, w latach 1949–1952 był członkiem Rady Państwa.



W 1953 r. na podstawie niesłusznych oskarżeń aresztowany i więziony. W 1955 r. zwolniony i zrehabilitowany. W latach 1956–1968 był wiceprezesem Narodowego Banku Polskiego oraz prezesem Rady Banku Handlowego S.A. w Warszawie.


1 stycznia 1968 r. przeszedł na emeryturę.
W ostatnich latach życia był m.in. członkiem Komitetu Centralnego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (1981–1986) oraz członkiem Prezydium Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu (1981–1983), a także honorowym prezesem Związku Bojowników o Wolność i Demokrację.


Zmarł 15 października 1989 r. w Warszawie jako ostatni polski żołnierz w stopniu marszałka Polski. Został pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.


Żonaty z Zofią z Cybulskich – nauczycielką, miał córkę Zofię.



Awanse: podpułkownik – 1917, pułkownik – 1918, generał brygady – grudzień 1924, generał broni – lipiec 1944, marszałek Polski – 3 maja 1945.



Odznaczony m.in.: Krzyżem Wielkim Orderu Virtuti Militari , Orderem Krzyża Grunwaldu I klasy, Orderem Budowniczych Polski Ludowej, Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski, Orderem Sztandaru Pracy I klasy, Krzyżem Partyzanckim oraz odznaczeniami państw koalicji antyhitlerowskiej: Orderem Zwycięstwa (ZSRR), Orderem Lwa Białego I klasy (CSRS), Orderem Legii Zasługi Stopnia Głównodowodzącego (USA), Orderem Legii Honorowej (Francja), Orderem Narodowego Bohatera Jugosławii, Medalem i Dyplomem Honorowym Międzynarodowej Federacji Bojowników Ruchu Oporu (FIR).
URL : https://www.valka.cz/Zymierski-Michal-t39581#150469Verze : 0
Hrob posledního polského vojáka v hodnosti maršála Polska - Michała Żymierskiego na Vojenském hřbitově Powązki ve Varšavě.

Zdroj:
vlastní foto

URL : https://www.valka.cz/Zymierski-Michal-t39581#287949Verze : 0
MOD
Michał Zymierski (1890-1989)


brigádní generál (15. srpen 1924)
maršál Polska (3. květen 1945)


náčelník štábu II. sboru zahraničního vojska (únor 1918 - březen 1918)
velitel 2. pěšího pluku zahraničního vojska (září 1918 - říjen 1918)
velitel 2. pěší brigády (listopad 1919 - 1921)
velitel 2. pěší divise (1921 - 1921)
hlavní velitel Lidové armády (1944 - 1945)
ministr národní obrany (1945 - listopad 1949)
URL : https://www.valka.cz/Zymierski-Michal-t39581#216891Verze : 0
MOD
Marszałek Polski Michał ZYMIERSKI (4 Sep 1890 - 15 Oct 1989)


1919: G.O.C. Ciechanow Military District
1919: Branch Chief, High Command
1919 - 1921: C.O. 2. Legion Infantry Brigade
1921 - 1923: Attendance at Ecole Supérieure de Guerre, Paris
1923 : Promoted to Generał brygady
1923 - 1926: Deputy Chief of Army Administration
1927: Expelled from the Army for bribery and embezzlement
1942 - 1944: Member of the People’s Army
1944: Promoted to Generał dywizji
July 1944: Promoted to Generał broni
1944 - 1947: Commander-in-Chief, Polish People's Army
1944 - 1949: Minister of Defence
3 May 1945: Promoted to Marszałek Polski


Principal sources:
Generalicja Polska (I & II), by Henryk P. Kosk
Andris J. Kursietis, personal archives
URL : https://www.valka.cz/Zymierski-Michal-t39581#239022Verze : 0